In de rubriek Ex-treem gênant deelt een lezer iedere week een verhaal over die ene ex die hij of zij nooit meer zal vergeten: in positieve of héél negatieve zin. Deze week: Polly (37), die dacht een leuke, zorgzame man te hebben ontmoet, tot ze ontdekte hoe ver hij ging om controle over haar te houden. „Ik voelde me zó bekeken, dat ik er misselijk van werd.”
Polly (37): „Ik ontmoette hem in de wachtkamer bij de tandarts. We zaten allebei te wachten en raakten aan de praat. Het begon met een grapje over hoe niemand daar vrijwillig zit en voor we het wisten waren we een halfuur verder. Toen ik uit de behandelkamer liep, vroeg hij, terwijl hij nog zat te wachten, of ik een keer koffie wilde drinken.
Dat koffietje werd al snel meer. We zagen elkaar vaak, bleven bij elkaar slapen en na een paar maanden voelde het alsof we echt een relatie hadden. Hij was betrokken, appte veel en wilde altijd weten hoe mijn dag was. Ik vond dat in het begin juist fijn.
Altijd locatie willen weten
Als ik er nu op terugkijk, waren er sinds het begin kleine signalen te zien. Hij vroeg vaak waar ik was, met wie en hoe laat ik ergens naartoe ging. Ik dacht dat het interesse was en dat hij gewoon betrokken was. Soms maakte hij een opmerking als: ‘Oh, ben je daar? Grappig.’ Terwijl ik niet eens had verteld dat ik op die plek was, maar ook dat wuifde ik weg. Tot het moment dat alles veranderde.
Na ongeveer zeven maanden relatie hoorde ik ineens een vreemd piepend geluid uit mijn tas komen. Eerst dacht ik dat het mijn telefoon was, maar dat was niet zo. Het geluid bleef maar doorgaan. Ik haalde mijn tas leeg, maar zag niets. Totdat ik voelde dat er iets in de voering zat. Mijn tas had een dubbele laag en daar, verstopt tussen de stof, zat iets. Het bleek een AirTag te zijn. Ik wist meteen: dit klopt niet.
Geen schaamte
Ik heb hem diezelfde avond gebeld en gevraagd of hij iets in mijn tas had gestopt. Eerst bleef het even stil. En toen zei hij gewoon: ‘Ja.’ Geen ontkenning en geen schaamte. Hij zei gewoon direct ja. Hij legde uit dat hij gewoon mijn locatie wilde weten. Dat hij het fijn vond om een beetje overzicht te hebben. Ik wist niet wat ik hoorde. ‘Je kunt me toch gewoon bellen als je mijn locatie wil weten?’, zei ik. ‘Of vragen waar ik ben?’ Maar dat vond hij blijkbaar niet genoeg.
Op dat moment viel alles op zijn plek: die opmerkingen, die vragen en dat ‘toevallig’ weten waar ik was. Hij had me al die tijd gewoon gevolgd door mijn locatie te checken. Ik voelde me zó bekeken. Het idee alleen al maakte me misselijk.
Meteen klaar
Voor mij was het meteen klaar. Hij ging compleet over mijn grenzen door het constant checken van mijn locatie. Hij vertelde nog dat hij het alleen maar uit zorg had gedaan. Maar als dit zorg is, dan hoef ik het niet. Ik heb die AirTag weggegooid en hem overal geblokkeerd. En eerlijk? Ik heb daarna nog wekenlang alles gecontroleerd, want misschien had hij nog wel meer AirTags verstopt.”
Vanwege privacy in combinatie met gevoelige onderwerpen zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Benieuwd naar andere verhalen over exen van onze lezers? Ook in deze stukken deden zij een boekje open:
- Ex-treem gênant: ‘Hij nam me mee naar een familiedag, waar hij me voorstelde als ‘een vriendin’’
- Ex-treem gênant: ‘Hij beweerde een eigen appartement te hebben, maar bleek gewoon bij zijn moeder te wonen’
- Ex-treem gênant: ‘Hij zei dat hij ruimte nodig had en vertrok naar Bali… met een ander’
- Ex-treem gênant: ‘Hij loog dat hij naar bed ging, maar stond diezelfde avond met een andere vrouw op een festival’
