David Korebrits redde het leven van zijn broertje Levi door zijn donor te zijn bij een beenmergtransplantatie. De tijd die hij met het gezin mocht doorbrengen in het Ronald McDonald Huis in Leiden, greep hem zo aan dat hij iets wil terugdoen. Daarvoor gaat hij dan maar ‘even’ zo’n vijftig dagen achter elkaar een marathon rennen. Metro sprak hem onderweg.
Een nogal fysieke uitdaging voor een goed doel, kunnen we wel zeggen. David Korebrits (32, Amsterdam en geboren in Breda) vindt het zelf alleen maar prachtig. Op zaterdag 28 maart startte hij in Leiden zijn 2000 kilometer hardlopen naar Casa Ronald McDonald in Rome. Elke dag wil hij tot medio mei de afstand van ongeveer een marathon lopen (een opa van 80 jaar redde er zondag trouwens eentje, de marathon van Rotterdam). David: „Twee maanden is een bewust keuze, omdat ik zelf ook twee maanden in het Ronald McDonald Huis in Leiden mocht verblijven.”
Rennen voor 667 nachten in Ronald McDonald
Gezinnen mogen tijdelijk (gratis) in een Ronald McDonald Huis wonen om dichtbij een (doodziek) kind dat in een ziekenhuis ligt te kunnen zijn. David deed dat al weer 22 jaar geleden voor zijn broertje, maar is het nooit vergeten. „Daarom wil ik 50.000 euro voor deze Ronald McDonald ophalen. Eén overnachting kost 75 euro, wat altijd door sponsors wordt betaald. Met mijn tocht naar Rome kan ik dan 667 overnachtingen mogelijk maken.”
Als hij met Metro videobelt („mag ik ondertussen blijven rennen? Ik zit er net lekker in”), heeft David meteen goed nieuws. „De dag voor ik vertrok stond de teller op 50.000 euro.”
Op pannenkoeken naar Ronald McDonald Rome
Als David Kortebrits Metro aan de lijn heeft, is hij bezig aan een marathon vanuit het Duitse Saarburg, ten zuiden van Luxemburg. Het gaat uitstekend, niet in de laatste plaats door zijn vriendin Odette. Zij rijdt een camper van camping naar camping, is kok, steun en toeverlaat. Odette zorgt aan het einde van elke marathon voor een voetenbadje, een bakje fruit, brood en pannenkoeken. Heel veel pannenkoeken. „Elke dag een marathon is daarom nog steeds gelukt, ik zit gemiddeld op ruim 41 kilometer.” Het meeste doet de hardloper rennend, bij bergen en heuvels kiest hij soms voor een goed wandeltempo „met een bepaald ritme”. Ik ben zelf heel benieuwd hoe het op bijvoorbeeld dag veertig zal zijn.”
Twee jaar lang trainde David voor deze toch wel helse tocht. En hij liep nog niet eens zo lang hard, sinds de coronatijd pas. Nu is hij lid van atletiekvereniging Phanos bij het Olympisch Stadion, maar tot dan toe school er een voetballer in de atleet. „Ik heb tijdens de trainingen gewoon heel veel uren gemaakt. Elke dag zette ik om half 6 mijn wekker om voor het werk 2,5 uur te lopen. Wat voor weer het ook was. Bovendien heb ik mijn techniek veranderd. Ik neem heel veel stappen per minuut, 170 tot 180. En ik zorg ervoor dat mijn voeten altijd onder mijn lichaam terechtkomen. De klappen vang je zo op met heel je lichaam en niet met je benen of knieën.” Dat David werkt voor schoenenmerk ASICS, is bij dit alles natuurlijk mooi meegenomen.
Alle wegen Leiden naar Rome
Dat hij vanaf Leiden naar Ronald McDonald in Rome rent en niet naar pak ‘m beet Lissabon, heeft simpelweg te maken met het spreekwoord met alle wegen ‘Leiden naar Rome’. „Toen ik dat zag, moest het zo zijn”, lacht David, die uitlegt wat er zo goed aan deze organisatie is. Van Breda naar Leiden was tijdens het herstel van Levi voor zijn gezin met de auto niet eens onoverkomelijk, maar toch. „Mijn broertje onderging een chemokuur, alles in zijn lichaam werd kapot gemaakt. Levi had veel pijn, ook in de nacht. Hij was met z’n 6 jaar een beetje eigenwijs, alleen mijn moeder mocht hem aanraken. Als hij dat wilde, mocht hij bellen naar het Ronald McDonald Huis. Vijf minuten later stond mijn moeder aan z’n bed, in plaats van anderhalf uur later vanuit Breda.”
„Maar buiten dat, het is er gewoon heel fijn. In Leiden kunnen negentien families terecht en je weet bij iedereen die je tegenkomt: we zitten met hetzelfde. Er is ruimte voor emotie.” Dat hij 22 jaar wachtte om voor dit mooie doel te rennen, maakt hem niks uit. Het ging beter met zijn broertje en dan gaat het leven langzaamaan ook weer door. „Blijkbaar heb ik toen wel tegen mijn ouders gezegd dat ik iets voor Ronald McDonald wilde terugdoen. Als Levi het niet had gered, dan had ik het misschien een vreselijk huis gevonden. Maar ik heb er een heel fijne tijd gehad, dus ik doe dit nu heel graag.”
Ontvangst bij Ronald McDonald Huis in Rome
Op zijn website Run2Rome4Ronald (daar kun je hem volgen en steunen) schrijft David dat hij voor Levi donor ‘mocht zijn’. Was het door de match ook geen kwestie van móeten? „Nee, mijn ouders hebben me na de test zelf laten kiezen. Ik heb meteen ‘ja’ gezegd, maar bij ‘nee’ hadden ze het geaccepteerd. Ik was 10 jaar, heb een week in het ziekenhuis gelegen en acht naalden in mijn rug gehad. Daardoor moest ik die week op mijn buik liggen, maar dat vond ik niet erg. Ik zag wat mijn broertje doormaakte en dat twee maanden lang.”
Wat gaat er gebeuren als hij bij Ronald McDonald aankomt? David: „Vrienden en familie die met de afgelopen twee jaar hebben bezig gezien, hebben gezegd dat ze naar Rome komen. Levi ook. Van mijn ouders weet ik het zeker, maar ik zie het wel. Ik laat me verrassen.” Hoe vaak heeft hij gehoord dat hij zo gek als een deur is? „Wanneer je uitspreekt wat je wilt gaan doen, dan hoor je dat wel. Maar toen ze me serieus zagen trainen, draaide dat om. Ik hoor het nu weinig meer.”
David Korebrits had zich twee maanden hardlopen ten doel gesteld, tot eind mei dus. Het schema echter: „Als het zo goed blijft gaan als nu, denk ik dat ik half mei al in Rome sta.”
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
