Mijn vrienden hebben veel vertrouwen in mij, vooral als het gaat om kansloze relaties. Zodra ze iemand vinden met nul potentie en zonder rijbewijs, weet ik dat m’n telefoon roodgloeiend staat. ‘Waarom zei hij hallo? Wat bedoelt hij eigenlijk met hallo? Denk je dat hij me niet meer leuk vindt?’ Daarna komen de screenshots van hun gesprekken en is het aan mij om alles tot op het bot uit te pluizen. De woorden, de leestekens, de tone of voice: van BFF naar FBI.
Deze week werkte ik aan project ‘ziekenhuis’. Een vriendin was inmiddels drie maanden aan het daten met een man die vaak last minute afbelde. Nu was hij weer ziek en ze zocht er niks achter, totdat hij een foto van een ziekenhuisbed appte. Hm.
Ik vroeg haar de foto door te sturen en gooide ‘m in Google Image Search. Het zou wel heel dom zijn als ie online stond, maar ja hoor: het bed kwam van het internet. Nu wisten we zeker dat hem iets mankeerde, maar medisch was het niet.
Liegen over vreemdgaan vergt talent
We wisten nog niet waar hij woonde en doken zijn Facebook in. Daar vonden we een foto van hem in een donkergroene deuropening met opvallend gele kozijnen. We deelden het in onze Sherlock-groep en al snel kwamen we uit op een wijk in Amsterdam-Noord. Zonder na te denken stapten we in de auto, op zoek naar de verdwaalde patiënt. We vergeleken elk huis met de foto in onze handen en na twee uur hadden we beet. Daar stond ie dan, nietsvermoedend aan de Begoniastraat, exact zoals op de foto. Over wat er daarna kwam hadden we niet echt nagedacht, maar er moest wel iets gebeuren. Heel diep ademhalen, twee stappen vooruit, ik drukte op de deurbel. Hij was niet ziek. Hij was gewoon thuis. Met een vrouw en een nieuwe baby.
Wij heel rap terug de auto in, op naar het eerste beste restaurant. Daar zouden we alle details tot in den treure doornemen, zoals we altijd deden. We kwamen uit bij een Italiaan op een rotonde, met tl-licht en lege tafels. Onze jassen hingen verslagen over de stoelen, terwijl we door het menu bladerden. Af en toe keek ik op om te zien of ze huilde, maar het bleef droog. We vervloekten hem, lachten hem uit, tot het toetje kwam. Tira-mi-su, vertaald beur-me-op, had een averechtse werking. Er viel een traan op het toetje. Ik wil geloven dat er ook eerlijke mannen bestaan, maar zeker weten doe ik het niet. Als je zegt dat je in het ziekenhuis ligt, kom ik een bloemetje brengen. En als blijkt dat je er niet bent, ga je die bloemen nooit meer zien.
Zangeres Elieve is Metro’s columnist. Ze zingt, ze schrijft, ze runt een coffeeshop met haar vader en zij is op woensdag – iedere drie weken – vaste columniste bij Metro. De Turks-Nederlandse Elieve neemt je in haar columns mee in de spannende en grappige kronkels van het (en zeker ook haar) leven.
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
