Je kent het vast: je ziet een hond en zonder dat je erover nadenkt, verandert je stem. Hoger, zachter, een beetje overdreven lief. Alsof je ineens tegen een baby praat. Maar waarom doen we dat eigenlijk? En maakt het uit of het jouw huisdier is, of een dier dat je nog nooit hebt gezien?
Nieuw onderzoek laat zien dat we onze manier van praten veel bewuster aanpassen dan we denken. Niet alleen aan de hond zelf, maar ook aan hoe goed we het dier kennen, hoe groot het is en zelfs wat we op dat moment met de hond doen. En vooral bij onbekende honden blijkt er iets opvallends te gebeuren.
Hogere stem bij onbekende honden
Uit een studie, gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Animal Cognition, blijkt dat vrouwen een hogere stem gebruiken als ze tegen een onbekende hond praten. Bij hun eigen hond klinkt hun stem juist lager en rustiger.
Dat lijkt misschien tegenstrijdig, maar onderzoekers denken dat er een logische verklaring voor is. Een hoge stem werkt als een soort universeel vriendelijk signaal. Het helpt om de aandacht van een dier te trekken en laat zien dat je geen bedreiging bent.
Metro schreef eerder over een onderzoek dat stelt dat verdriet om je hond net zo heftig is als om een familielid.
Een beetje zoals babytaal
Die manier van praten lijkt sterk op hoe mensen tegen baby’s praten: met een hogere toon, overdreven intonatie en meer emotie. Dat noemen onderzoekers ‘prosodie’: de manier waarop toon, ritme en gezichtsuitdrukking samenkomen in communicatie.
Opvallend genoeg verandert bij het praten tegen honden alleen de toonhoogte, niet de gezichtsuitdrukking. En bij je eigen hond heb je die overdreven hoge stem minder nodig. Daar is de band al opgebouwd.
Met andere woorden: jouw viervoeter kent je al, dus je hoeft jezelf minder „vriendelijk voor te stellen”. Bij een vreemde hond doe je dat onbewust wél.
Kleine hond krijgt ‘baby treatment’
Nog een opvallende uitkomst: kleine honden worden anders aangesproken dan grote. Mensen gebruiken een meer speelse, hogere en variërende stem bij kleine honden. Waarschijnlijk omdat ze als schattiger worden gezien en meer lijken op baby’s.
Niet alleen de hond zelf, maar ook wat je met hem doet, beïnvloedt hoe je praat. Tijdens spelletjes gebruiken mensen bijvoorbeeld een meer melodieuze stem, terwijl ze juist rustiger praten als ze de aandacht van een hond proberen te sturen.
Of het nog wat uitmaakt in wat voor toon je tegen een hond praat? Dat blijkt dan weer niet zo te zijn. Het beestje snapt je namelijk prima op elke toonhoogte, blijkt uit onderzoek.
Wat betekent dit?
Het onderzoek laat vooral zien dat we onze communicatie voortdurend aanpassen, zelfs als we dat niet doorhebben. We praten dus niet op één manier tegen dieren, maar stemmen onze toon af op de situatie, de hond en onze relatie met het dier.
Oftewel: die hoge, lieve stem die je ineens opzet bij een hond? Dat is gewoon een teken dat jullie elkaar nog iets beter moeten leren kennen.
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
